Esrâr Âleminin Yüce Papazı

Yağmur damlalarının pencerede çıkardığı tıkırtıların insanın içinde büyüttüğü çukurlara düşmemek için elimden geleni yapıyordum.

Hikaye 26.12.2014, 23:06 26.12.2014, 23:08
17
Esrâr Âleminin Yüce Papazı
Yağmur damlalarının pencerede çıkardığı tıkırtıların insanın içinde büyüttüğü çukurlara düşmemek için elimden geleni yapıyordum. Ama nâfile! Her seferinde kendimi bu iç sıkıntısı denen gam deryasının tam ortasında, yüzmeyi bilmeyen bir köpek yavrusu gibi buluyorum. Böyle anlarda kolaya kaçmak en iyisidir derler, o yüzden sigara alma bahanesinin arkasına sığınıp dışarı, şehrin keşmekeş gölgesinin kıyısından yürümeye karar verdim.

Su birikintilerine sirâyet etmiş binaların sûretlerini bir şeylere benzete benzete, abullabut kaldırımların, paramparça olmuş asfalt yolların arasından caddeye çıktım. Cadde de sokaktan farksız, yalnızca biraz daha kalabalık. Evden çıkarken iç cebime koyduğum paketten bir tane yakmaya karar verdiğim anda, caddenin sonlarındaki caminin avlusunda bir tabutla göz göze geliyorum.  Yanında yöresinde kimsecikler yok, hayal mi görüyorum acaba diye gözümü başka yerlere kaçırıp tekrar avluya bakıyorum ama yok, musallanın üzerinde durgun sularda rotasız salınan kayık gibi öylece duruyor. Kendimi tabutun başına sürüklememek için elimden geleni yapıyorum ama olmuyor, çalakalem yaktığım sigaranın burnuma kaçıp beynimi yakan dumanını dahi hissetmeden kendimi imam kayığı nam, tahta sandukanın önünde buluyorum. Az sonra imam çıkageliyor.

“Kim bu tabutta yatan?”
“Mahallenin meczubu Davut. Dün gece türbede donmuş garip.”

Davut… Nam-ı diğer Davut Baba.
İlk gençlik çağlarımın o coşkun nehirlerin çağlaması gibi çabucak geçtiği zamanların birinde, oturduğum sabahçı kahvesinin tam karşısındaki çöpleri hayatın sırrını arıyormuş gibi didik didik ederken görmüştüm ilk defa. Nedense çok ilgimi çekmiş, uzun uzun seyre dalmıştım bu adamı. Çöpten kim bilir hangi dilberin ayakkabısından koptuğu belli olmayan bir topuk bulup içli içli gülmüştü de torbasına özenle yerleştirmişti. Upuzun sakalları saçlarıyla birleşmiş, bıyıklarının üst kısmı acemi bir ressamın fırça darbelerini andıran sarıyla bezeliydi. Kaşları öylesine uzun ve titrekti ki, tek başına bir şiire konu edilebilir, üzerine hikâyeler düzülebilirdi.
Çok sonraları birkaç kez daha görmüştüm elbet. Bir keresinde dayanamayıp takip bile etmiştim. Mahallenin uzak köşesinde, çocukken içinde ters ayaklı üç harflilerin düğün yaptığı söylentisiyle saç diplerimizin acıdığı türbeye yaşıyordu. Orası gerçekten türbe miydi, kimse bilmiyordu aslında. Kerpiçten yapılmış duvarlarının çoğu yıkılmıştı, yıkılmayan duvarlarsa yıkılmadığının farkında değildi henüz.
İlk seferinde korkudan girememiştim türbeye, uzaktan izlemiştim sürüsüne kendinden büyük kurdun daldığı köpekler gibi. İkinci seferde ise gözümü karartmıştım artık, ne olursa olsun girecektim. Merak ediyordum zira o yaşlarda her çocuğun yaptığı gibi gerçek dünyayı tanımaya çalışıyordum.
Karanlığın karanlıklardan taşa taşa evlerin çatılarına çöktüğü, mahallenin kimliği belirsiz kahramanlarının inlerinden yavaş yavaş kafalarını dışarı çıkardığı bir saatte, türbenin karşı kaldırımında durdum. İçerde bir gölge, mum ışığında ahenkli bir valse tutuşmuş, kafasını bir sağa bir sola devirerek çok güzel bir şeyi kutluyor gibiydi. Kalbimi şakaklarımda hissetmeye başladığımı ansıyorum. Gölgesinde kim bilir kimlerin uyuduğu ağaçlardan yapılma yıkık dökük kapıyı aralayıp içeri girdim. Türbenin tam ortasında, üzeri yeşil bezle örtülmüş uzunca bir sanduka, başında da yanmaktan görene âh û vâh eden bir mum vardı. Davut Baba’nın üstü çıplak, beli ise çuvala benzer bir kumaşla sarılıydı. Dizlerinin üzerine çökmüş, kafasını göğe kaldırmış, çok eski bir ahbâbı görmüş gibi bir tebessümün çöktüğü suratında bihûş ve ağlamaklı… Korkuyordum, korkum ağzımdan taşacak gibiydi sanki. Hemen oradan kaçıp gitmek istemiş ama kalma isteğimin kollarıma sardığı zincirlerden bir türlü boşanamamıştım.
Davut Baba beni gördü, yüzündeki tebessüm kabına sığmadı, dişlerini göstere göstere ellerini açtı ve beni kucakladı. Elini suratımda gezdirmeye, yanan sönen parlayan görülmeye hissedilmeye değer ne kadar şey varsa yoklamaya başladı. Ayağa kalktı birden, yeşil bezi kaldırıp sandukanın ağır kapağını kaldırdı, elini içine soktu ve sarılmış zıvanalanmış kalınca bir sigaralık çıkardı. Bunu öyle hızlı yaptı ki, bir an her şeyi ben gelmeden önce talim ettiğini düşündüm. Eskilerin âbâd dedikleri şey Davut Baba’nın saçlarından dökülüyordu, sigarayı ağzına götürüp ayağa kalktı.

“Demm dem’i Haydar,
Sahip kılandır,
Münkire tir,
Yezide hançer,
Ârife şükr,
Yûh yezide
Çıksın iki güzide
Demm olmasın zemm”

Arzın câzibesi kayboldu sanki, rüyalardan yapılma bir barakanın içinde, elinde dumanlı bir sihirli değnekle mum ışığının etrafında pervâne gibi dönüyordu ve anlamını bilmediğim kelimelerden şiirler okuyordu Davut Baba. Demm olmasın zemm! Sigaradan bir nefes çekmemle harmanlığın güzel türküler gibi dehlizlerinde buldum kendimi.

“Bağlı bulunduğu Barak Baba tekkesinin namaz kılmayana kırk değnek cezasını kabullenemeyen Baba Davûd çilesini bir başına çekmeye karar verdi. Ona göre tek ibadet ‘Allah û ekber!’ demekti, diğer bütün şeyler insanı Allah’tan uzaklaştırıyor, dünyaya bağlıyordu. Daha evvelinde üzerine geçirdiği keçi derisinden yapılma çul ve börkü de tekkede bırakarak eşyaya imanı tamamen terk etmişti. İnsanın özü çıplaklıktı, bugün üzerine esvabları geçirenler kurtuluşlarını örtmekte, vahdet sırrından bihaber yaşamaktaydı. Baba Davûd artık çıplak bir Kalender’di…
Boynuna kendi eliyle söktüğü azı dişlerinin dizili olduğu bir kolye geçirmişti, sebebi çok yemeği yani oburluğu terkti. Onun hemen altında ağaçtan oyulmuş keşkül-ü fukâra nam bir kâse vardı, sebebi dilenerek geçimini sağlayarak nefsi terkti. Koluna astığı ipte ise nefir vardı. Bu, afyon nebâtını saklamak içindi. Sebebi, afyon çekip Allah’ı yaklaşıp dünyayı terkti. Bir elinde zengûle taşır, geceleri onu çalıp kendi etrafında semah dönerdi, ateş aşkından tutuşup can veren pervânelere benzemek içindi. Diğer elinde bir balta taşımaya başladı, sebebi hayvanî ruhu terbiye edip denetimde tutmaktı.
Baba Davûd önce kendini kendinde yok edip yeniden var etti: fenâfillâh oldu. Eşyaya imanı terk etti: fakr oldu. Rabbini gördü: tecelli sırrına varıp eridi, erdi ve velâyete ulaştı. Çünkü biliyordu ki, Muhammed efendimiz de ‘Mûtû kable en temûtû.’ buyurmuştu, ölmeden önce ölünüz…
Baba Davûd artık istirahâtgâh ve ibadethane olarak bir mezarlığı ev edinmişti. Bunun sebebi de ruhun aşka vardığı tek yerin kabristan olduğu inancıydı. Her nefis ölümü tadacaktı ve tattı da, ölüler kentinde kimsenin kimseye bir üstünlüğü yoktu, herkes eşit ve kalenderdi. Artık her sabah soğuk suyla duş alıyordu, cinsî duygulardan arınmak için, şakaklarını dağladı, soğuktan korunmak için, her şey günahkâr bedenini zapturapt altına almak içindi. Baba Davûd ne zaman bir kuşun ötüşünü işitse, bi güneşin tepenin ardından belirmesini görse, koluna yanında gezdirdiği baltanın ucuyla derin bir çizik atardı. Mutlu hissederdi çünkü, bu eşya mutluluğu olduğundan gerçek mutluluktan çok uzaktaydı. Eşya mutluluğu insanı bir böceğe dönüştürürdü her daim. Vücudu çiziklerle bezeliydi fakat en belirgini karnındaki üç harfti. Derince dövülmüş elif, dal ve mim harfleri dikkat çekiyordu. Bu, Adem isminin harfleriydi, bu çok eski bir meseleydi.
Batîn olanın zâhire üstünlüğünü her gece çektiği afyonun kafasına verdiği tarifsiz harmanlıkta anlıyordu Davûd, iç yani batîn, dıştan yani zâhirden üstündü. Çünkü iç bilinmezdi, cindi, mecnûn ve meczuptu. Kendi gibi, meczuplar Allah’ın biricik kullarıydı. Bu sırra ulaştı ulaşalı kimseyle konuşmamaya başladı. Hemen her gün mezarlıkta dans edip Allah’ı anıyor, acıktığı zamanlarda ağaçların yapraklarını çiğniyordu. Yalnıza afyon ihtiyacını karşılamak için insanların arasına karışıyor, komşu tekkelerdeki dervişlerden afyon tedarik ediyordu. Bu böyle günler, aylar, senelerce sürdü. Ve işte tam bu türbenin olduğu yerde, Baba Davûd deliliğin dâhiliğin tarlasını paramparça ettiğini ispat etti. Dünya aklını terk edip ahir usa erişti. Allah’a öyle yalvardı ki, öyle içli çekti ki afyonu ruhu burun deliklerinden duman misali çıkıp gökyüzüne karıştı.”

“Hakkınızı helâl ettiniz mi?”

            Kendime geldiğimde, aheste aheste yağan yağmurun altında imam ve tabutla beraber, çok büyük bir dumanın içindeki üç hare gibiydik. İmam benden başka cemaat bulamadığı için namaza başlamış, hatta çoktan bitirmişti.

“Hakkınızı helâl ettiniz mi?”

Hakkımı helâl ettim. Bütün delilere, bütün içlilere, cinlere, ceninlere, mecnûn ve meczuplara. Esrâr âleminin yüce papazı, Davut Baba’yı çok sonra ruyamda gördüm. İyiydi, gülüyor ve dans ediyordu.

Yorumlar (0)
12°
açık
Günün Anketi Tümü
En Çok Sevdiğiniz Renk Hangisi?
Namaz Vakti 05 Temmuz 2020
İmsak 05:46
Güneş 07:10
Öğle 13:18
İkindi 16:37
Akşam 19:16
Yatsı 20:35
Puan Durumu
Takımlar O P
1. Başakşehir 30 63
2. Trabzonspor 29 58
3. Sivasspor 30 54
4. Galatasaray 29 52
5. Beşiktaş 29 50
6. Fenerbahçe 30 49
7. Alanyaspor 30 48
8. Göztepe 30 38
9. Gaziantep FK 30 38
10. Antalyaspor 30 37
11. Kasımpaşa 30 36
12. Gençlerbirliği 30 32
13. Denizlispor 30 32
14. Malatyaspor 30 29
15. Çaykur Rizespor 29 29
16. Kayserispor 29 28
17. Konyaspor 29 27
18. Ankaragücü 30 25
Takımlar O P
1. Hatayspor 32 60
2. Erzurum BB 32 56
3. Adana Demirspor 32 55
4. Bursaspor 32 55
5. Altay 32 51
6. Akhisar Bld.Spor 31 51
7. Fatih Karagümrük 31 50
8. Ümraniye 32 44
9. Keçiörengücü 32 44
10. Giresunspor 32 44
11. Menemen Belediyespor 32 42
12. Balıkesirspor 31 35
13. İstanbulspor 31 34
14. Altınordu 32 33
15. Boluspor 31 30
16. Osmanlıspor 32 27
17. Adanaspor 32 21
18. Eskişehirspor 31 12
Takımlar O P
1. Liverpool 33 89
2. Man City 32 66
3. Leicester City 33 58
4. Chelsea 33 57
5. M. United 33 55
6. Wolverhampton 33 52
7. Arsenal 33 49
8. Sheffield United 33 48
9. Burnley 33 46
10. Tottenham 32 45
11. Everton 32 44
12. Newcastle 33 43
13. Crystal Palace 33 42
14. Southampton 32 40
15. Brighton 33 36
16. West Ham 33 31
17. Watford 33 28
18. Aston Villa 33 27
19. Bournemouth 33 27
20. Norwich City 33 21
Takımlar O P
1. Real Madrid 34 77
2. Barcelona 33 70
3. Atletico Madrid 34 62
4. Sevilla 33 57
5. Villarreal 33 54
6. Getafe 34 53
7. Real Sociedad 33 50
8. Athletic Bilbao 34 48
9. Valencia 34 47
10. Granada 34 47
11. Osasuna 34 45
12. Levante 33 42
13. Real Valladolid 34 39
14. Real Betis 34 38
15. Deportivo Alaves 34 35
16. Eibar 33 35
17. Celta de Vigo 34 35
18. Mallorca 34 29
19. Leganés 34 28
20. Espanyol 34 24
izmir escort escort izmir izmir escort escort antalya porno izle türk porno